بچه كه بودم از كانال يك، يك برنامه به اسم "سراب" پخش مي شد كه وضعيت ايراني هاي خارج از كشور رو نشان مي داد.. تو اون برنامه با توجه به فرهنگ حاكم بر اون زمان، بيشتر تلاش برنامه ساز، خرج به تصور كشيدن، از بين رفتن ارزش هاي سنتي ايران ها مثل احترام به پدر و مادر و يا از بين رفتن حرمت خانواده و از هم پاشيدگي خانواده. الان كه شرايط كمي فرق كرده يعني وضعيتي كه برنامه ساز، جامعه داخل ايران رو از اون مي ترسوند، همين بلا سر خود كشور اومد. دختران فراري و صادرات اونا ۸به خارج از كشور. آمار بالاي صلاق و.... در دوره خاتمي يك برنامه برعكس اون اولي ساخته شود. فكر مي كنم "مهاجران" اسمش بود. تو اين برنامه دومي سرنوشت ايراني هاي موفق و تحصيل كرده مقيم خارج رو نشون مي داد.. در حقيقت مسايلي كه امروزه ما با اون مواجه هستيم شباهت زيادي به برنامه دوم داره(در بخش سياسي).. جريان هاي مدافع سياست هاي ليبرال دموكراتيك مرتبا مردم عامه رو زير بار تبليغات مثبت از غرب مي كنند.. از اروپا يك اتوپيا براي مردم عامه سياسي (مردم عامه سياسي يعني همين مردمي كه از سر ناچاري و فرار از برنامه هاي رژيم، مجبورن تحليل هاي آبكي لس و آنجلسي رو نگاه كنند"البته با شرايطي خاص صداي آمريكا هم جز اين گروه به حساب مي آيد") البته من قصد ندارم نوشته هايم شباهتي به برنامه اول پيدا كند ولي براي نشان دادن بعضي از فجايعي كه در اين اروپا متمدن در حال رخ دادن است بايد از زير پوست شهر هاي اروپا، انسان هاي رو كشيد بيرون و به جامعه نشان داد كه شعار هاي اومانيسمي سرمايه داري يعني چه؟