برخي از انها به ويژه در ميان ماركسيست هاي متاخر، چنين فرض مي كنند كه اين ماترياليسم ماركسي مترادف با جبر اقتصادي است. يعني اينكه چون وضعيت بشر در دنياي حقيقي اساسا مانند وضعيت حيواني است كه براي بقاي خود مي كوشد، لذا كليه تفكرات و فعاليت هاي بشري داراي انگيزش اقتصادي است. انسان كه اسير بي يار و مدد نياز هاي اقتصادي و از مندي خويش است، مي تواند كه از اراده ، افكارش را پنهان كند. ولي با اين حال، باز هم تابع جبر اقتصادي است. اما بايد گفت كه مفخوم جبر اقتصادي به قدري وسيع است كه ساده كردن بيش از حد اين تفكر ماركسيستي صرفا يك كردار نادرست است. نه ماركس، نه انگلس، هيچ يك هرگز فرض نكردند كه تمامي افكار يا فعاليت هاي انسان را مي توان در راستاي جبر اقتصادي توجيه كرد. آنان، هرگز يك ديدگاه جبري درباره سرنوشت بشر نداشتند. مفهوم انسان عصر نوزايي"رنسانس" را كمال مطلوب خود قرار دادند، انساني كه به تمامي جنبه هاي زندگي علاقه مند بوده و آزادنه در فعاليت هاي متعدد و ممكن شركت مي كند. اگر كسي مي توانست حدس بزند كه انسان كمال مطلوب در نزد ماركس و انگلس كه كسي است، اين شخص احتمالا لئوناردو داوينچي بود. با وجود اين، خود ماركس و انگلس را بايد تا حدي مسئول اسن برداشت هاي نادرست از تئوري هايشان دانست، چرا كه اين نوع برداشت ها را خودشان عرضه كردند. پس از مرگ ماركس، انگلس مي نويسد: من و ماركس تا حدي مسئول اين وضعيت هستيم كه گاهي پيروان ما اهميت بيشتري را براي عامل اقتصادي در مقايسه با اهميت واقعي آن قائل شده اند. ما ناگزير بوديم كه در برابر مخالفان خود، بر اين اصل عمده ي اقتصادي تاكيد كنيم تا بتوانيم بر آنها چيره شويم. ولي موقيعت مكاني و زماني همواره به ما اجازه نداد تا به نقش بر حق ساير عماصر در تعامل هاي متقابل فرايند تاريخي(عوامل اقتصادي و غير اقتصادي) بپرازيم..
اگر توصيف مادي ماركسيسم از نقش انسان در جامعه و تاريخ معدل با جبر اقتصادي نيست، پس چه معناي دارد؟
ماركسيسم مي گويد كه ساختار جوامع بشري در مراحل متعدد تاريخي اش، در اثر تشكل و سازمان وسايل توليد پديدمي آيند و انسان ها در ايجاد آن نقشي ندارند. اين سازمان وسايل توليد يعني شيوه توليد و تغذيه، روش هاي كار يا استفاده از انواع ماشين در جامعه را مي توان به مثابه شالوده ساختار اجتماعي دانست. ساير فعاليت هاي بشري نظير هنر، علم،دانش،حكومت، تعليم و تربيت، قانون،حرفه هاي مختلف، خود جامعه، به نوبه خود در آن سازمان اقتصادي تاثير مي گذارند(تعامل تاريخي).. جامعه از ديدگاه ماركس و انگلس را مي توان بصورت يكي از درختان منطقه گرمسري تشبيه كرد. كه شاخه هاي آن ريشه هاي واقعي هستند، ريشه اصلي و تنه درخت همانا سازمان وسايل توليد است. از تنه درخت شاخه ها به سمت آسمان مي يروند كه كنايه از فعايت هاي گوناگون انسان است. ولي بالاخره به زمين بر ميگردند تا خودشان نيز ريشه هاي عالي بشوند كه بر قوت درخت افزوده و حتي شكل آنرا تغيير دهند.(تاثير متقابل روبانا در زير بناي مادي جامعه)
از اين رو ست كه محصولات توليد شده به وسيله بشر، هنر انسان، علم و دانش انسان هيچ يك لزوما به وسليه جبر اقتصادي تعيين نمي شود بلكه صرفا در درون يك جامعه ي داراي جبر اقتصادي ريشه مي گيرند. بارزترين مثالهاي آن: يك هنرمند، يك سوسياليست"اصيل" و يك فيلسوف است. اين انسان ها و تفكرات آنها تحت تاثير انگيزه هاي اقتصادي نيستند بلكه از همه حرف ها گذشته ، آنها قادر نيستند از كليت اجتماعي كه در آم بدنيا آمده اند بگريزند. اين كليت اجتماعي در كار آنان تاثير مي گذارد و كار آنان بر كليت اجتماعي مؤثر است، به طوري كه حتي آن كساني كه مي توان گفت به راستي تحت تاثير عوامل اقتصادي هستند(يك مثال ديگر:آزمندترين بازرگانان) باز هم عقايد اين افكار درباره جامعه و جايگاه خويش در آن، در اثر فعاليت و تفكر"آزاد ترين" انديشمندان، تعديل مي شود.

پ.ن: اين روز ها بيشترين وقت خودم رو صرف بازخواني چندين باره آثار ماركس و انگلس كرده ام.. وقتي با كلمات و مفاهيمي چون انسان تاريخي يا انقلابي اصيل مواجع مي شوم.. به نا خواسته ياد محمود صالحي و اسانلو مي افتم.. انسان هاي كه خواستار برپاي جامعه ي جديد هستند. در برابر همه ي موانع موجود مي ايستاند و نظام اجتماعي كه بزور برايشان تعريف شده است را بر هم مي زنند. براي برپايي جامعه ي نوين بايد ساختار هاي كپك زده سرمايه داري دوران، ويران شود تا طبقه ي اجتماعي باقي مانده شروع به نوشتن و تعريف مجدد از هنجار و نا هنجاري ها بكند..
الهام گرفته شده از سخنان باكونين
پ.ن:براي پيگيري از آخرين وضعيت محمود صالحي به اينجا برويد {+} و اينجا رو هم امضا كنيد{+} جان محمود صالحي در خطر است بايد دنيا را متوجه اين موضوع كرد.
پ.ن:آزادي رفقاي كه تا به امروز آزاد شده اند، رو تبريك مي گم.. به اميد آزادي تمامي زندانيان سياسي..{+ +}

 دوستان و دشمنان عزیز .. عارضم خدمتتون این نقاشی که می بینید، یکی از شاه کارهای این جانب در دوران کودکیست. مهد کودک محل کار مادرم(بیمارستان گلستان). بعدها در دبستان به عنوان نیروی سرکوب و ضد شورش گماشته شدم. زنگ های تفریح دم در مدرسه می ایستادم تا کسی فرار نکند و اصطلاح تشکیلاتیم "مامور انتظامات" بود .. صبح ها مثل یک نره خر در چهار چوب مدرسه می ایستادم و همین که زنگ می خورد در مدرسه را می بستم تا کسانی که دیر می آیند پشت در بمانند تا بعدا به اموراتشان رسیدگی شود. در دهه های فجر ماموریت های جدید بر عمده ی ما می گذاشتن. باید از بچه پول جهت همیاری و کمک برای آمده کردن مدرسه و کلاس برای دهه ی فجر، جمع می کردیم. بعضی ها که پول نمی آوردن، مجبور می کردیم وسایلی مثل روبان و کاغذ دیواری و ..... بخرند.. بعد گروه سرود. صبح ها ناظم در میکروفن می گفت: می خوام یک مرگ بر آمریکای بگین که صداش تا خود آمریکا بره.. بچه ها یک بار می گفتن: مرگ بر آمریکا .. ناظم می گفت: انگار هنوز خواب هستید و یا از سرما دارید به خودتون می لرزید، دومی رو بلند تر بگید .. و این کار اینقدر ادامه پیدا می کرد تا خود ناظم خسته بشه از سرپا ایستادن و من با چشمانی که از دانش آموز خاص بودن برق می زد به شاگردانی که در صف ایستاده بودن نگاه می کردم و در دلم می گفتم که اینا آرزو دارن برای چند دقیقه از صف جدا شده و پیش من به ایستاند... زنگ اول تمام می شه و ساعت تقریبا ۹ صبح هست.. هوا کمی گرم شده. میزی با کمی میوه و گل و کادو .. چند صندلی و مامور انتظاماتی که بالای سر میز ایستاده تا کسی به میز و تشکیلات روش تعدی نکند.. دانش آموزان مثل اول صبح دوباره در صف می ایستاند و مراسم شروع می شه.. گروه سرود(به آنان که با قلم تباهی دهر را به چشم جهانیان پدیدار می کنند). چهار تا خاطره و شعار و بد و بیراه به شاه و آمریکا و اسرائیل .. بعدش هر کسی که تو مدرسه اسمش روح الله بود جایزه می دادن.. همیشه پیش خودم این سوال رو کردم که اسمم رو روح.... نگذاشتن؟
روزنامه دیواری های که باید حتما عکس امامی که از صفحه ی اول کتاب کنده بودیم رو بالاش بچسبونیم .. گوش های مفت ما پر شده بود از شعار های بسته بندی شده ی معلمان از فیلتر انقلاب فرهنگی گذشته.. آینده ی که مثل نسخه ی سرما خوردگی، بدی و خوبیهایش رو پیچیده بودند. بچه های که مثل من دوران کودکی خودشون رو در دهه ی ۶۰ گذرونده باشند، حرف های من رو خوب درک می کنند.. مائو یک جمله ی معروف داره که هر وقت نوستالژی دوران کودکیم عود می کنه یاد اون جمله می افتم.(عجیب باون جمله یادم نیومد.. شما هم زیاد گیر ندیدن)
پ.ن:خدا رو شکر وقتی دبستان تمام شد. دچار یک تهول عظیم فکری شدم . دیگه حاضر نشدم مامور انتظامات و از این حرف ها بشم.. ولی سه سال راهنمایی رو بعنوان قاری قرآن مدرسه گذروندم. جالبیش اینجاست که سه سال اون هم هر روز، سوره ی شمس رو می خوندم و هیچ کس اعتراض نمی کرد . نقاشی بالا با موضوع دهه فجر است و الان در یکی از موزه های شهر پاریس برای بازدید عموم به نمایش گذاشته شده.. عکس کامل رو اینجا ببنید{+}
پ.ن: شعر دهه ی ۶۰ از محسن نامجو

روزی که خرید مادر کیف مدرسه،قرمز، چمدانی...کلاس اول....با کلید
روزی که سخت حل میشد اصل هندسه...دبیر «همدانی» ....صد کاروان شهید
روزی که مرد خواهد جان بچگی،روزی که حسرت واجب است بر تو پای نشئگی

روزی که رفت بر باد،روزی که ماند در یاد...شهر کلان که روزی علی آباد باد
روزی که رفت از یاد ،روزی که داد بر باد،تا باد چنین باد...داد و بیداد که تا باد چنین باد

روزی که خط کش تصویری شکست میانه تنبیه....
روزی که زنگ خانه ها صور اسرافیل بود گویی
روز درک تضاد ،تبعیض، تفاخر، ترجیح
روز لکه آب شور چشمت بر غلط دیکته

انديشه مكن كه شانه هايت سنگين شود

انديشه مكن كه از كشيدن بار ديگران ناتواني

 در شگفت ميماني از نيروي خويش

در شگفت ميماني كه به رغم ضعف خويش چه مايه توانايي

 

۵۱ روز گذشت. ایلناز آزاد شد. اکنون روبروی من نشسته. آخرین تلاشمان را می کنیم که خوشحال باشیم. اما گاهی گریه می کنیم. گاهی می خندیم. نگهبان همدیگر شدیم که یکی نرود جای خلوتی گیر بیاورد و گریه کند. ما خانواده ی پرجمعیتی هستیم. از هر چه حرف می زنیم در آخر به این موضوع ختم می شود: ایلناز . او بی تاب است. در جمع راحت نیست. اگر تنها هم باشد فوری به گریه می افتد. نمی دانم چه خواهد شد. آیا من به عنوان مادر خانواده چقدر تاب خواهم آورد تا بتوانم هر کدام را به شکلی وادار به صبر و مقاومت در مقابل حوادث روزگار و فراز و نشیب های زندگی کنم. گفتنش راحت است اما وقتی در مقابل موضوع قرار می گیری دل شیر می خواهد که بار غم کشد...
عزیزان خواننده، من نسرین عبداللهی موسوی مادر ایلناز جمشیدی، از تمام عزیزانی که در هر مکان و جایی که ما را یاری، همراهی و همدلی کردند و با حسن نیت تسلی دهنده ی ما در زمان مشکلات مان بودند صمیمانه سپاسگذارم و امیدوارم و آرزو می کنم هر چه سریعتر روزی بیاید که اوین و اوین ها در سراسر دنیا مکانی برای کسب علم و دانش و جایگاهی برای صلح و دوستی باشد.

پ.ن: آزادی ایلناز رو به خانوادش و همه رفقاش تبریک می گم. این نامه ی مادر ایلناز بود به همه کسانی که تا حد ممکن در انعکاس اخبار بازداشت ایلناز تلاش کردند و پیگیر آزادیش بودند.{+}