در ژوئیه۱۹۳۶ ارتش اسپانیا کوشش کرد دولت جمهوری اسپانیا را سرنگون کند. این اقدام به یک جنگ داخلی انجامید که در آن بیش از ۳۰۰۰۰۰ نفر جان باختند. دراین جنگ، کودتاچیان، به رهبری ژنرال فرانکو، از جانب دولتهای آلمان و ایتالیا پشتیبانی می‌شدند، و جمهوری‌خواهان، سوسیالیستها و کمونیستها، از جانب نیروهای آزادی‌خواه از سراسر جهان. در روز ۲۶ آوریل ۱۳۹۷ شهر گرنیکا مورد حمله‌ی بمب‌افکنهای آلمانی قرار گرفت و به خاک وخون کشیده شد. این نخستین بار بود که یک شهر توسط بمباران هوایی ویران می‌شد. پابلو پیکاسو، نقاش نامدار اسپانیایی تحت تاثیر این فاجعه تابلوی معروف "گرنیکا" را آفرید، که بعصی‌ها آن را مهمترین اثر سیاسی سده بیستم میلادی می‌‌دانند. پیکاسومقرر کرد، تا زمانی که دموکراسی در اسپانیا حاکم نشده است، این تابلو در تبعید بماند. به هیمن دلیل "گرنیکا" در سال ۱۹۸۱، پس از مرگ فرانکو و برقراری دموکراسی، از نیویورک به اسپانیا فرستاده شد و در موزه‌ی راینا سوفیای مادرید جای گرفت.
اين روز ها بحث جنگ و حمله ي آمريكا به ايران بسيار جنجالي شده. همه از چگونگي حمله صحبت مي كنند و اينكه احتمال حمله هوايي آمريكا بسيار بيشتر از لشگر كشي است. در اين ديوار نگاره ي زيبا شاهد اندوه و غم مردمي هستيم كه مورد حمله قرار گرفته اند. زني كه در آتش مي سوزد. مردي كه بر زمين افتاده ولي هنوز شمشير شكسته خود را در دست دارد كه نقاش اوج آرمان گرايي را به تصوير كشيده. شمشير شكسته نمادي از آرمان شكست خورده است ولي نشان گر استواري و شهادت در راه آرمان و عقيده را نشان مي دهد. شمشير در دست يا مشت گره كرده بعد از اين در اسپانيا نمادي از اعتراض و انقلابي بودن جنبش هاي سوسيالسيتي اروپا به ويژه اسپانيا را تشكيل مي داد. بر بيشتر پرچم هاي سرخ سوسياليستي اين شمسير در دست كه بعد ها تبديل به مشت گره كرده شد، را مي توانيد ملاحضه بكنيد. اسبي در حال جان دادن كه نشانگر اين واقعه است كه در جنگ هيچ چيز حتي حيواني به نجابت اسب هم محفوض از بمب نيست و در واقع براي بمب افكن ها فرقي نمي كند كه بمب بر سر چه كسي مي افتد. سمت چپ. زني كه بچه ي كوچك و مرده اش را در بغل گرفته و گريه و زاري مي كند. گاوي نيم تنه كه و ايستاده كه نشانگر هويت از دست داده ي افرادي هست كه جان سالم بدر برده اند. انساني فانوسس بدست كه اين فاجعه را مي نگرد و مرا به ياد سعر ساملو مي اندازد. چراغي بدستم، چراغي در برابرم، من به جنگ سياهي مي روم. و چراغي در بالا كه بيشتر شبيه يك چشم است كه نقاش آن را چشم من و شما معرفي مي كند كه ناظري بعد از گذشت سالها بر آن فاجعه هستيم. البته قضاوتي در راستاي حقايق نه مصلحت ها. هميشه از خودم مي پرسم: آيا بمب هاي آمريكاي قدرت تشخيص يك بيمارستان كودكان از يك نيروگاه هسته ي را دارند؟ آيا بمب ها قدرت تشخيص انسان هاي خوب را از بد دارند؟ آيا كسي را داريم كه بتواند چنين انتقامي هنرمندانه ي از آنها بگيرد؟آيا ..........
پ.ن:پیکاسو و اعتراض اجتماعی{+}
پ.ن:پابلو پيكاسو به روايت بهروز رزاقي{+}

چرا گدا و فقير؟ در اين پست توجيح فلسفي اسمي را كه براي خود انتخاب كردم را توضيح مي دهم.
چند سال پس از مرگ سقراط، يكي از مريدانش به نام آتيس تنس در كلاسي سرگرم تعليم بود كه ناگهان همهمه اي در كلاس افتاد. گداي جوان ناشناسي خود را بدرون اتاق انداخته اصرار داشت كه در شمار شاگردان آنتيس تنس در آيد. فريادهاي خشم آلود از همه بر خاست و ريش خندش گرفتند:(برو بيرون سگ گر)،(گدايان را در اينجا راه نيست)،(او را به جاي كه در خور اوست بفرستيد)،(بگداريد گورش را گم كند). كوشش معلم كه خواست گدا را با متانت از آن در براند سوي نبخشيد.
آنها مرا سگ خطاب مي كنند. بسيار خوب من هم مثل سگ عوعو مي كنم ولي شوقي مفرط به فلسفه دارم و مي خواهم آن را بياموزم.هر كار مي خواهي بكن. هر فدر مي خواهي كتكم بزن. هيچ چوبي آنقدر سخت نيست كه قادر باشد مرا از اينجا بيرون براند.
جوانك آنجا ماند و همه او را (سگ فيلسوف يا فيلسوف كلبي) ناميدن.اين جوانك صريح و مكته گير كسي جز ديوژن نبود. فيلسوفي كه از عزت و احترام روي گردانيد تا مردي راست و درست باشد. ميان ديوژن و استادش آنتيس تنس و استاد استادش سقراط وجوه مشترك زياد بود. هر سه بر اين عقيده بودند كه پايه و اساس حكمت خود شناسي است. اما آنتيس گامي از ثقراط فراتر رفت و ديوژن گام هاي چندي از آنتيس فراتر برداشت. چنان كه مي دانيد... سقراط گفته بود: خود را بشناس. آنتيس اعلام داشت: بكوش تا از خودشناسي بر خويشتن مسلط گردي. اين حواري پت پرست كه از خودشناسي بر خود تسلط كانل داشت، از جهاتي نظير تولستوي بود.كسي تا زمان شهادت سقراط در زمره ي اشراف بود و سر انجام از عادات و مقررات اجتماعي روي بر گرداند و به زندگي ساده و بي پيرايه و نيكي محض روي آورد. چون كارگران لباس مي پوشيد. با مردم عادي آميزش مي كرد و فلسفه ي تعليم مي داد كه همه فهم بود. فلسفه ي كه بر اساس بازگشت به طبيعت، اين قلمرو آسماني بروي زمين، استوار بود.
فلسفه كلبي مردم را به ترك علايق مادي و كسب فضايل معنوي مي خواند. هيچ چيز قابل مالكيت خصوصي نيست. بايد مالكيت عمومي و وحدت روحي پديد آيد. آقايي و بردگي از ميان برود، زندگي مرفه و پر تجمل براي معدودي و گرسنگي و بي چيزي براي اكثريت،ف ريشه كم شود و قوانيني كه به سود زورمندان و زيان ضعفاست منسوخ گردد.
ديوژن براي ادبيات ارزشي قايل نبود. مي گفت: چرا اوقات خود را به خواندن رنج ها و مشقات اديسه، به هدر مي دهيد و از رنج هاي خويش غافل مي مانيد؟..... علاقه مردم به موسقي را ريش خند مي كرد و مي گفت:چرا اوقاتي را كه بايد صرف هماهنگي و آرامش روح شود، با استغال به عالات موسيقي تلف مي كنيد؟... و عاظ و خطيبان را تمسخر مي كرد: آنها مردم را به بي عدالتي ملامت و محكوم مي كنند در حاليكه خود بدان متصفند... مهمتر از همه اينكه، ديوژن در تغيير و معاوضه ي ارزش ها اصرار مي ورزيد و براي باز كردن اين عقيده اش تعبيري دلكش داشت( بيايد سكه رايج را عوض كنيم ) و اين سكه قلب تعصب و مخوت آدمي را زا رواج بيندازيم. نشانه هاي رسوم و سنت هاي اجتماعي و القاب و عناويني كه مردان را به قالب سرداران و پادشاهان فرو مي برد و همه ي آنچه كه بر رويش مهر شرف و دانايي و نيك بختي و غنا زده شده، همه و همه فلزاتي بي بها و تقلبي و نا سود مندند.
حساسيت ديوژن به اين سكه هاي جعلي بي دليل نبود. پدر او اين بانكي بود و به علت تصرف در سكه زنداني شده بود و خود او از شهر سينوپ در ساحل درياي سياه كه زادگاهش بود به اتهام در يك جنايت تبعيد شده بود.اين سوءظن گويا بي اساس بوده زيرا ديوژن به پول و خوشي هاي بدان وسيله اعتنايي نداشت حتي هيچ افسوسي براي ترك زادگاهش نخورد. وقتي مقامات صالحه او را محكوم كردند كه:( بايد سينوپ را ترك كني) او هم بي درنگ جواب داد:( من هم شما را محكوم مي كنم كه در سينوپ بمانيد)... از آن پس ديوژن به يك دوره گرد با تابعيت جهاني تبديل شد. سيرو گشت فارغ البال، خواب راحت و آرام، آسودگي از دزد و راهزن. چون چيزي كه عرضش دزدي را داشته باشد را نداشت و مهم تر از همه ديوژن آزادي كامل خود را باز يافته بود(( ارسطو وفتي صبحانه مي خورد كه شاه را خوش آيد و ديوژن وقتي كه ديوژن را !! ))
او خود را در پوششي ژنده مي پيچيد:(( وقتي با كسي رو برو مي شوم كه لباس آراسته بر تن دارد، اين چشمان من است كه لذت مي برد نه چشم او. زيرا چشم من است كه لباس هاي فاخر او را مي بيند و چشم او لباس هاي ژنده و پاره ي مرا...))... شبي موشي ديد كه در تاريكي از سوي به سوي ديگر مي دود بي نياز از داشتن خوابگاه و بي ترس و واهمه از تاريكي. پس تصميم گرفت زندگي او را پيش گيرد:(( تا وقتي من و او به بند سرنوشت گرفتار آييم، سرتاسر دنيا را، بي خيال و آسوده، زير پا مي گذاريم))... بدينسان ديوژن بار تعلقات را به دوش (كساني مه مايل به كشيدن آن) بودند، گذاشت و خود يك كوله پشتي بر دوش گذاشت و گفت: اين همه چيز من است كه بر دوش دارم. او عقايد فلسفي خود را با قوت لايموت معاوضه مي كرد و مي گفت:( مانعي ندارد مرا گدا بخوانيد ولي يدر حاضرم در عوض يك قرص نان، سخني حكمت آميز بگويم).. ديوژن معتقد بود زندگي كه با حكمت و دانش هدايت شود امنيت ، آزادي و سادگي به همراه خواهد داشت.
ديوژن و فلسفه كلبي" معنا شناسي امنيت، آزادي و سادگي "(323-412)قبل از ميلاد مسيح
-امنيت: از امنيت قصد او اين بود كه (( خود را از پيش آماده كن تا ضربات تقدير را سبكتر احساس كني )) و مي گفت هر چه از دنيا كمتر انتظار داشته باشي، كمتر گرفتار ياس و نا اميدي مي شوي و هر چه كمتر ثروت اندوزي كمتر از دست مي دهي. پورگي علاقه ديوژن را چنين توصيف مي كند(( من از هيچ، مقدار زيادي بدست مي آورده ام و همين هيچ هم برايم زياد است))‌‌‌‌ ‌‌.. امنيت از مال و منال هنگفت بدست نمي آيد بلكه در اين است كه به كم قانع باشي.. كمتر بخواه تا اميد رسيدن به آن بيشتر باشد. در اين طرز فكر ديوژن با نويسندگان عهد عتيق همراه بود( آنكه به كم خرسند است بيش از همه دارد) .. قناعت و خرسندي نزديك ترين راه وصول به امنيت است.
-آزادي: در اين صورت از رنج هايي كه خود براي خود فراهم مي آوري رهايي خواهي يافت. ديوژن مي گويد: تمام رنجها منشاء روحي و دروني دارند. به عبارت ديگر، اين پيشامد ناگوار نيست كه ترا رنج مي دهد بلكه علت اصلي احساس ترحم و دلسوزي نسبت به خويش است.
-سادگي: ديوژن بر آن بود كه نزديك ترين راه رسيدن به سعادت و نيكبختي، راه ساده ي امنيت و آزادي است. امنيت كه محصول قناعت و خرسندي است و آزادي كه با پشت پا زدن به همه ي علايق به دست مي آيد.ديوژن تنها به تعليم اصول فلسفه خويش اكتفا نمي كرد بلكه آنها را با زندگي روزانه خود نشان مي داد و مي گفت: نيك بختي و سعادت، دست يافتن به آرزو هاست و هر چه اين آرزو ها ساده تر و سهل تر باشد اميد رسيدن به آنها بيشتر است.
پ.ن: گفت و گوي ديوژن و اسكندر هم جالب و خواندنيست{+}
پ.ن:تا مدتي كه خود گدا و فقير نيستش من(تو عکس بالا) وبلاگ رو آپ مي كنم.البته من فقط تايپ مي كنم و در صورتي كه مشكل تايپي باشه جواب پس مي دم. اگر با موضوع مشكلي يا انتقادي داريد خودش بايد بهتون جواب بده .. اين مطلب هم قديمي هست و در وبلاگ اتحاديه وبلاگ نويسان منتقد يك، پست شده بود ..

من چهره ام گرفته
من قایقم نشسته به خشکی
مقصود من ز حرف من معلوم بر شماست
یک دست بی صداست
من, دست من کمک ز دست شما میکند طلب
فریاد من شکسته در گلو, وگر
فریاد من رسا
من از برای خلاص خود و شما
فریاد میزنم
فریاد میزنم

"فرج الله محمدي" 38 ساله ساكن روستاي بلبان آباد از توابع شهرستان قروه است.وي متاهل است و يك دختر 10 ساله دارد.قبل ازبيماري يك كارگر ساده بوده و با شدت گرفتن بيماري خانه نشين شده است.
تصاويري كه مي بينيد مربوط به جواني است در شهرستان قروه كه بدليل ابتلا به يك بيماري خاص كليه هاي خويش را از دست داده است.وي در يكي از روستاهاي دور دست شهرستان قروه "بلبان آباد" زندگي مي كند.وي در هفته بايد دوبار دياليز شود تا بتواند به حيات خويش ادامه دهد.پاهايش بدليل رسوب خون قطع شده، انگشتان يك دست اش را نيز به همين دليل از دست داده است.در هر باري كه خانواده فقير اين مرد وي را به بيمارستان شهيد بهشتي قروه مي آورند متحمل هزينه اي در حدود هيجده هزار تومان مي شوند.اين مقدار شايد كمتر ازهزينه يك روز تفريح من و شما باشد اما براي خانواده تنگدست وي تهيه همين مقدار نيز مشكل است.وي تحت پوشش هيچ گونه بيمه اي نيست.روستاي بلبان آباد از توابع شهر دهگلان است اما بدليل "عدم وجود دستگاه دياليز" در آن منطقه مرد بيمار داستان غم انگيز ما مجبور است "بدون دست و پا و كليه" بيشتر از صد كيلومتر را طي طريق كند تا دياليز شود.تا كور سويي به ادامه زندگي داشته باشد.
پ.ن:مجله اینترنتی قروه{+}